Gunnar Þórðarson

Gunnar Þórðarson markaði djúp spor í íslenzkt tónlistarlíf.

Ég kynntist honum fyrst þegar Hljómar léku fyrir dansi á skólaböllum í Hagaskólanum 1963 eða 1964 og fylgdist vel með honum og tónlistarferli hans æ síðan. Faðir minn hafði um þetta leyti nýfært mér fyrstu bítlaplötuna mína, With the Beatles, og spurði mig hvernig þeir væru þessir Hljómar frá Keflavík. Ég hafði svar á reiðum höndum. Mér fundust Hljómar þar sem Gunnar Þórðarson var bersýnilega potturinn og pannan vera næstbezta hljómsveitin. Bara Bítlarnir fundust mér enn betri. Þegar ég ber saman í huganum mánuð fyrir mánuð, ár fyrir ár, þróun hljómagangsins í lögum Bítlanna og lögum Gunnars, þá finnst mér eins og stundum hafi Gunnar staðið þeim feti framar. Þetta er áhugavert og verðugt rannsóknarefni því að útgáfudagsetningar platna beggja sveita liggja fyrir og auðvelda samanburð.

Gunnar átti eftir að semja meira en þúsund lög sem sum hafa sungið sig inn í hjörtu þjóðarinnar og jafnvel eignazt hlustendur í útlöndum. Með fullri virðingu fyrir öllum dægurlögunum sem hann skilur eftir sig tel ég þó að tónlist hans rísi hæst í óperunni Ragnheiði við texta Friðriks Erlingssonar, sem var sýnd ellefu sinnum fyrir fullu húsi í Hörpu og átti og á enn fullt erindi við erlend óperuhús. Gunnar var þegar hann lézt kominn áleiðis með aðra óperu, Drottninguna af Algeirsborg, við texta Böðvars Guðmundssonar. Hana fáum við því miður aldrei að heyra. Blessuð sé minning Gunnars Þórðarsonar.

Myndin er af Þóru Einarsdóttur og Elmari Gilbertssyni í hlutverkum Ragnheiðar og Daða í Hörpu.